Authentieke relaties.

22-06-2024

Heb je ook dat gevoel dat er iets vreemd is aan de manier waarop we gangbaar in relatie zijn met elkaar? Kijk in het rond. Het lijkt erop dat we bezit nemen van elkaar. Dat de ene de andere iets moet brengen. Dat er allerlei regels het relatiesysteem geknutseld overeind houdt? We boetseren elkaar naar onze hand met dat beeld voor ogen dat we zelf bedachten. Ik zie romantische verklevingen afhankelijkheid in de hand werken. Wat fragiel is want wat als de controle van de stuurman- en vrouw faalt lijkt het bedacht systeem te kapseizen. Ik heb nooit echt begrepen waarom we zo met elkaar relateren al kan ik de praktische overwegingen wel inzien. En als het dat allemaal niet is, hoe is het om authentiek in relatie te zijn?

Ik zag onlangs een video over partnerrelatie als de hoogste vorm van vriendschap. Ik had de gewoonte om mij in verliefdheden te storten vooraleer ik uberhaupt de man kende die ik mijn bed in had verleid. 

De aanwezigheid van een partner in ons leven moet niet worden gezien als een afleiding of ontsnapping aan onze eigen innerlijke reis en zoektocht naar een persoonlijk evenwicht. Integendeel, een relatie zou een subtiele spiegel mogen zijn die onze diepste waarheden weerspiegelt en ons aanmoedigt om de meest intieme delen van ons wezen te verkennen. Al te vaak komen we in de verleiding om onze partner te belasten met onze emotionele lasten, onrealistische verwachtingen en onvervulde verlangens. Als we dat doen, zijn we egocentrisch en ontlopen we onze verantwoordelijkheid tegenover onszelf. Door onze eigen onzekerheden en uitdagingen op de ander te projecteren, lopen we het risico een onevenwicht in de relatie te creëren en onszelf te verliezen in een doolhof van emotionele afhankelijkheid die ver afstaat van het begrip "liefde". De ware schoonheid van een relatie ligt in het vermogen om elkaar te ondersteunen in ieders persoonlijke groei, om ons te inspireren om de beste versie van onszelf te worden. Dit vereist een bewuste toewijding aan het cultiveren van ons eigen innerlijke welzijn, het onder ogen zien van onze angsten en het helen van onze wonden, ongeacht de aanwezigheid van de ander. Door te erkennen dat onze partner geen vervanging is voor onze eigen reis, maar een partner in onze reis naar eigen heelheid, omarmen we de verantwoordelijkheid voor ons eigen geluk en voldoening. Het is vanuit dit perspectief dat we werkelijk authentieke relaties kunnen aangaan, gekenmerkt door respect, begrip en voortdurende groei.

Kahil Gibran over de liefde. Wanneer de liefde wenkt, volg haar, Al zijn haar wegen zwaar en steil. En zo haar vleugelen je omhullen, laat je gaan, Al zou het zwaard, verborgen in haar veren, je verwonden. En zo zij tot je spreekt, geloof haar, ook al verstrooit haar stem je dromen, zoals de noordenwind je tuin verkeren doet in dorre woestenij. Want zo de liefde je kroont, zij kruist je ook. En al dient zij tot je groei, zij snoeit je evenzeer. En zo zij opstijgt tot je hoogte en je teerste takken streelt, die trillen in de zon, zij daalt ook af naar je wortelen en rukt hun houvast aan de aarde los. Als korenschoven gaart zij je bijeen. Zij dorst je tot je naakt bent. Zij want je tot je vrij bent van je kaf. Zij maalt je tot je blank bent. Zij kneedt je tot je buigzaam wordt; En geeft je over aan haar heilig vuur, opdat je worden zult tot heilig brood voor Gods heilig feest. Al deze dingen doet de liefde, opdat je kennen moogt het verborgene van je hart en daardoor worden zult een deel van 's levens hart. Maar zo je in je angst alleen haar vrede en haar genoegen zoeken zou, dan deed je beter je naaktheid te bedekken en van liefde's dorsvloer weg te gaan, de seizoensloze wereld in, waar je zult lachen, maar niet je volle lach, en wenen, maar niet al je tranen. De liefde geeft alleen en put ook uit zichzelf alleen. De liefde neemt niet in bezit, en wil ook niet in bezit genomen worden; want de liefde is zichzelf genoeg. En als je liefhebt zeg dan niet: 'God woont in mijn hart', maar veeleer: 'ik ben in het hart van God'. En meen niet dat je richting kunt geven aan liefde's loop, want de liefde richt, zo zij je waardig acht, je loop. De liefde zoekt alleen zichzelf te vervullen. Maar zo je liefhebt en begeren moet, laat je begeerten zijn: te smelten tot een kabbelende beek, die haar lied zingt tot de nacht; de pijn te kennen van te veel tederheid; gewond te worden door je eigen begrip van liefde; en bereidwillig en vol vreugde te bloeden; bij 't morgenlicht met een gevleugeld hart te ontwaken en te danken voor een nieuwe dag van liefde; op het middaguur te rusten en liefde's vervoering te overpeinzen; vol dankbaarheid in het avonduur huiswaarts te keren; en in te slapen met een gebed voor de beminde in je hart en een loflied op je lippen.

Uit: Kahil Gibran, De Profeet.

Mademoiselle Marteaux